ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΙΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ...

Μπορεί η ιδέα να ρίχτηκε στη συζήτηση έτσι για πλάκα, αλλά τελικά αποδείχθηκε  θαυμάσια, και  η πραγματοποίησή της  άξιζε τον κόπο. Εκμεταλλευόμενοι το πρόγραμμα 50+  αποφασίσαμε να συνεργαστούμε με το Τουριστικό Γραφείο  SIGNATURE  και  διοργανώσαμε 8ήμερη αεροπορική Εκδρομή στη ΓΗ ΤΗΣ ΙΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ. Αφού όλη η προετοιμασία πήγε καλά, το ταξίδι ξεκίνησε την 1η Απριλίου 2011 και τελείωσε την 8η του ίδιου μήνα. Για οκτώ ημέρες φρόντιζαν άλλοι για εμάς. Ακόμη και ο καιρός ήταν σύμμαχός μας. Κάποιες  φορές έβρεχε τη νύκτα και την ημέρα που έπρεπε να κάνουμε τις περιηγήσεις μας είχαμε ήλιο! Στο Αεροδρόμιο της Σμύρνης μας περίμενε  μια εξαίρετη  Συνοδός – Ξεναγός η Κυρία Σαμπιχά – Αυγή και ήταν μαζί μας όλες αυτές τις ημέρες. Μαζί με τον άψογο οδηγό, τον κ. Ισμαήλ, φρόντισαν να εκτελεστεί σωστά το πρόγραμμα. Τους ευχαριστούμε ιδιαίτερα για την καλή επαγγελματική και ανθρώπινη  συμπεριφορά τους. Επισκεφτήκαμε τη Σμύρνη, στην οποία γεννήθηκε ένα από τα σημαντικότερα είδη αστικού τραγουδιού, το Ρεμπέτικο.  Είναι μια πόλη όπου ο πολυπολιτισμικός χαρακτήρας του παρελθόντος της είναι εμφανής ακόμη και σήμερα. Φυσικά δεν παραλείψαμε το κοσμοπολίτικο Κορδελιό. Την επομένη μέρα συνεχίσαμε με την επίσκεψη στην Ιεράπολη  όπου θαυμάσαμε την αγορά, τα λουτρά, προπάντων τη νεκρόπολη και ένα καταπληκτικό αρχαίο Θέατρο. Κατηφορήσαμε στο Παμούκαλε που σημαίνει «Φρούριο από βαμβάκι». Πρόκειται για ένα κατάλευκο, σαν χιονισμένο, τοπίο που δημιουργήθηκε από τα ασβεστούχα άλατα των θερμών ιαματικών πηγών. Εκεί είχαμε την ευκαιρία να περπατήσουμε ξυπόλυτοι στις φυσικές λεκάνες ζεστού νερού. Την επόμενη μέρα, μέσα από τα ψηλά οροπέδια της Ανατολίας φτάσαμε στη Νεάπολη. Εκεί μείναμε τρεις βραδιές. Επισκεφθήκαμε την ξακουστή Καισάρεια, γενέτειρα πόλη του Αγίου Βασιλείου, όπου μεταξύ άλλων είδαμε τα τείχη, τα μαυσωλεία, και την σκεπαστή αγορά, την οποία  βρήκαμε πολύ εντυπωσιακή.  Επισκεφθήκαμε το ιστορικό χωριό Τάλας (Μουταλάσκη), όπου είδαμε Ναό της Παναγίας, που έχει μετατραπεί σε Τζαμί και μας ξενάγησε με πολλή ευγένεια ο τοπικός Ιμάμης, και στη συνέχεια το χωριό Ζιτσίντερε, στο οποίο σώζονται ακόμη ελληνικά σπίτια και Ιδρύματα. Το αποκορύφωμα  ήρθε  τις επόμενες ημέρες που βρεθήκαμε στην ευρύτερη περιοχή της Καππαδοκίας. Πρόκειται για ένα από τα πρώτα μεγάλα χριστιανικά κέντρα στην Ανατολία, και σήμερα μπορεί να δει κανείς το μοναστικό συγκρότημα από λαξευμένες στο βράχο εκκλησίες και παρεκκλήσια στην κοιλάδα Γκορεμέ, που έχει χαρακτηριστεί υπαίθριο μουσείο. Γι’ αυτή την περιοχή δεν υπάρχουν λόγια. Το θέαμα είναι μοναδικό. Συνεχίσαμε για την τρωγλοδυτική κοινότητα του Γκορεμέ, το γεωλογικό συγκρότημα του Ζελβέ και την Άβανο. Δεν παραλείψαμε να δούμε τη Σινασό. Εδώ, τα γλυπτά αετώματα πολλών σπιτιών δείχνουν ότι κατοικήθηκε από Έλληνες (μέχρι την ανταλλαγή των πληθυσμών μετά τον πόλεμο 1920-1922). Σε ένα από τα μοναδικά ελληνικά σπίτια που τώρα είναι Εστιατόριο – Καφέ ήπιαμε και τον (τούρκικο) καφέ μας. Είδαμε  την εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου (8ος αι.) στην οποία λειτουργεί  τα τελευταία χρόνια ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Πολύ μας εντυπωσίασε το χωριό Προκόπι όπου επισκεφτήκαμε το τρωγλοδυτικό σπίτι του Πασά στον οποίο ήταν υποτακτικός ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος. Η περιήγηση έκλεισε με την επίσκεψη στην υπόγεια πολιτεία του Καϊμακλή, όπου ζούσαν πολλοί έλληνες πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών. Το Αφιόν Καραχισάρ και  το Ικόνιο ήταν οι επόμενες πόλεις που  είδαμε. Η κάθε μια με την ιστορία της και τις ομορφιές της. Στη συνέχεια το πρόγραμμα προέβλεπε επίσκεψη στην Ελληνορωμαϊκή Έφεσο, μια πόλη που σώζεται σχεδόν ολόκληρη και βοηθά τον επισκέπτη να σχηματίσει μια πλήρη εικόνα για τις αρχαίες πόλεις που περιελάμβαναν αγορά, λουτρά, ωδείο, πρυτανείο, κρήνες, γυμνάσιο, σπίτια κλπ.  Από τα μνημεία ξεχωρίζει η πρόσοψη της Βιβλιοθήκης του Κέλσου, η οποία σώζεται μέχρι σήμερα, και το μεγάλο αρχαίο Θέατρο. Στην πορεία μας επισκεφτήκαμε το χωριό ΚΙΡΚΙΝΤΖΕ, γνωστό κι από το μυθιστόρημα της Διδώς Σωτηρίου «Ματωμένα Χώματα» που χαρακτηρίστηκε ως το βιβλίο της σύγχρονης Μικρασιατικής εξόδου. Είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε μια βόλτα στο γραφικό χωριό με την μοναδική αρχιτεκτονική και τα παραδοσιακά σπίτια και  να μιλήσουμε ελληνικά με την καλές γριούλες του χωριού, ανηφορίζοντας προς τη μισογκρεμισμένη Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου. Και  τελικά φτάσαμε ξανά στη Σμύρνη που μας περίμενε  με τα θαυμάσια  γλυκά ταψιού. Την άλλη μέρα το αεροπλάνο μας γύρισε στην Αθήνα, πλημμυρισμένους με ανάμεικτα αισθήματα θαυμασμού, χαράς αλλά και νοσταλγίας και λύπης που χάθηκε από τη Μικρά Ασία  ένας θαυμάσιος ελληνικός πολιτισμός 25 αιώνων. Ευτυχώς έμειναν κάποια μνημεία  να τον θυμίζουν…. Αξίζει, έστω κι αυτό που απόμεινε, να το επισκεφθεί κάθε  Έλληνας. Είναι γεγονός ότι χιλιάδες τουρίστες απ’ όλη την υφήλιο επισκέπτονται καθημερινά αυτήν την περιοχή, και οι Τούρκοι την αξιοποιούν  με τον εξυπνότερο τρόπο. Το κλίμα που επικρατούσε τόσο μέσα στο πούλμαν,  όσο και  στα ξενοδοχεία και στους χώρους ψυχαγωγίας ήταν  εξαιρετικό. Χορέψαμε, γελάσαμε, διασκεδάσαμε. Δηλαδή «το τερπνόν μετά του ωφελίμου». Όλα αυτά  τονώνουν  τη θέληση και  δίνουν δύναμη να συνεχίσουμε  το έργο του Συλλόγου μας,  χωρίς ιδιοτέλειες και συμφέροντα, χωρίς προσωπικές φιλοδοξίες. Ήταν μια  Εκδήλωση του Συλλόγου μας που έγινε για πρώτη φορά. Φαίνεται, όμως, ότι άρεσε, και πολλοί ζήτησαν να οργανώσουμε μια άλλη εκδρομή κάπου αλλού. Θα το προσπαθήσουμε. Για επιβεβαίωση των αναφερομένων αναρτούμε ενδεικτικά και  λίγες φωτογραφίες που ευγενικά  έδωσαν οι μετέχοντες. ...

Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ...

Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ Στις 5 Δεκεμβρίου κάθε χρόνο η διεθνής Κοινότητα εορτάζει τον Εθελοντισμό. Ειδικότερα το τρέχον έτος 2011 έχει  αφιερωθεί στο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟ. Εθελοντής, είναι αυτός που προσφέρεται να κάνει κάτι χωρίς να είναι υποχρεωμένος γι” αυτό. Εθελοντισμός ή εθελοντική εργασία είναι η προσφορά του εθελοντή. Είναι προϊόν ελεύθερης βούλησης προς τον συνάνθρωπο και ευρύτερα προς το κοινωνικό σύνολο. Είναι η ικανοποίηση του ΕΓΩ, που γίνεται ΕΜΕΙΣ. Είναι πράξη φιλαλληλίας και όχι μόνο φιλανθρωπίας. Είναι έκφραση αγάπης προς τον άνθρωπο. Είναι έκφραση αγάπης προς το φυσικό περιβάλλον και φροντίδα για το ίδιο μας το σπίτι, τη Γη. Είναι μια πράξη ελεύθερη, που πηγάζει από τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου και το ενδιαφέρον του για το σύνολο νιώθοντας την ανάγκη να υλοποιήσει. Ο σωστός και ελεύθερος άνθρωπος, ως μέλος της κοινωνίας, αισθάνεται την υποχρέωση να συμμετέχει και να βοηθάει στα κοινά και όχι μόνο, και επειδή βέβαια, όπως λέει και η λαϊκή παροιμία, «ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη» εντάσσεται σε ομίλους εθελοντών, που προσφέρουν ανεκτίμητο έργο, κοινωνικό, ανθρωπιστικό, φιλανθρωπικό και τέλος έργο ζωής. Δίκαια, θα αναρωτηθείτε,  αφού ζούμε σε οργανωμένο κοινωνικό κράτος σε κράτος πρόνοιας, όπως αρκετοί θέλουν να το λένε, γιατί θα πρέπει εμείς εθελοντικά να σκεπτόμαστε και να προσφέρουμε τον εαυτό μας για κάτι που εκ των προτέρων και εκ των πραγμάτων η πλειοψηφία των ανθρώπων θεωρεί κρατική υπόθεση; Για τον απλούστατο λόγο. Το κράτος δεν επαρκεί πάντα και ο αμειβόμενος υπάλληλος, κακά τα ψέματα, δεν έχει σχεδόν ποτέ το ψυχικό μεγαλείο και τους υψηλούς ιδεολογικούς στόχους του εθελοντή. Με αυτά τα δεδομένα, επόμενο είναι, ο εθελοντής να έρχεται  αρωγός στο κοινωνικό κρατικό έργο και να βοηθάει είτε ως μονάδα, είτε ως σύνολο, στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα: Της παιδείας, της υγείας, του περιβάλλοντος, και άλλα. Καταρτίζει προγράμματα, υποβάλλει προτάσεις, πιέζει αρμόδιους κρατικούς φορείς και εργάζεται παράλληλα, και σε συνεργασία με το κράτος ή όταν χρειαστεί αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και αναγκάζει το κράτος να υιοθετήσει και να ακολουθήσει τα εθελοντικά προγράμματα. Τέλος, στην ανάγκη οι ομάδες των εθελοντών επιτελούν έργο και με την ολοκληρωτική, πολλές φορές, απουσία του κράτους. Οι εθελοντές γίνονται κριτές του κοινωνικού κρατικού έργου με δύναμη, απόψεις, θέσεις και αντιθέσεις.  Έτσι, πολλές φορές, ο εθελοντισμός γίνεται φορέας κοινωνικών αλλαγών και βελτιώσεων. Μερικές φορές η πίεση, που ασκούν στις κυβερνήσεις οι εθελοντικές οργανώσεις, είναι τεράστια. Παράδειγμα για την Ελλάδα, η GREENPEACE και πολλές άλλες κυρίως περιβαλλοντικοί σύλλογοι και εταιρίες.  Έτσι το κράτος πιεζόμενο, αναγκάζεται να αντιμετωπίσει το κάθε πρόβλημα πιο σωστά, πιο ολοκληρωμένα και συνεργαζόμενο με τις εθελοντικές οργανώσεις. Ο εθελοντισμός ανεβάζει το κοινωνικό επίπεδο και καλλιεργεί την υποχρέωση του ατόμου προς το σύνολο, αλλά ταυτόχρονα τονίζει και την υποχρέωση του κράτους προς το άτομο. Υπάρχουν εθελοντικοί όμιλοι με πίστη στο έργο τους. Αυτοί οι όμιλοι διακρίνονται με την ευγενική τους προσφορά προς τον πάσχοντα συνάνθρωπο και την εφαρμογή διαφόρων προγραμμάτων, που στοχεύουν στην επίτευξη διαφόρων υψηλών στόχων. Ενδεικτικά αναφέρω   τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα, τη «ΦΛΟΓΑ» που ασχολείται με τα παιδιά που πάσχουν από καρκίνο  και φυσικά το Σύλλογό μας «ΝΟΣΗΛΕΙΑ» που προσφέρει δωρεάν νοσηλεία στο σπίτι σε χαμηλών εισοδημάτων  ασθενείς. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε, ότι με την εθελοντική εργασία βοηθάμε όχι μόνο το συνάνθρωπο και το κοινωνικό σύνολο, αλλά τους ίδιους τους εαυτούς μας. Γιατί, μέσα από αυτή την προσφορά αποκτούμε κάτι πολύ σημαντικό, μια νέα παιδεία, μια παιδεία κοινωνική συνειδητού πολίτη με θέσεις, αντιθέσεις, δύναμη και επιβολή. Ο εθελοντισμός διαφέρει από τη φιλανθρωπία, γιατί έχει πιο πλατιές ιδέες και ευρύτατο πεδίο δράσης. Ο εθελοντής δεν έχει στόχο να ανακουφίσει προσωρινά με χρήματα τον πάσχοντα, δεν είναι μόνο αυτό το έργο του, είναι και αυτό. Ενδιαφέρεται να λύσει ζωτικά κοινωνικά προβλήματα. Μέσα στις φλέβες των εθελοντών ρέει η αγάπη, ο αλτρουισμός, ο έρωτας για το έργο που κάνουν, γι” αυτό και η προσφορά τους δεν εξαγοράζεται με κανένα χρηματικό ποσό. Ο εθελοντής είναι το ρυάκι και η ομάδα των εθελοντών είναι το ποτάμι, που με το καθαρό νερό του αναζωογονεί τη μάνα γη, η οποία, με τη σειρά της, προσφέρει απλόχερα τους καρπούς της στα παιδιά της. Από τα παραπάνω βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι οι εθελοντές δεν πρέπει να αποθαρρύνονται από τυχόν εμπόδια, να μη δειλιάζουν. Ας μην ξεχνάμε ότι, όσο η κοινωνία μας γίνεται πιο υλιστική και λιγότερο ανθρώπινη, όσο η παρουσία του Κράτους γίνεται λιγότερο αισθητή στην καθημερινή μας ζωή, τόσο το έργο των εθελοντών είναι απαραίτητο και αποκτά μεγαλύτερη αξία και περισσότερο ενδιαφέρον. Ο εθελοντισμός δουλεύει για ένα καλύτερο αύριο. Συμπαραστέκεται, όπου και όσο μπορεί, για να δοθούν οι καλύτερες δυνατές λύσεις σε ποικιλία κοινωνικών, περιβαλλοντικών και πολιτιστικής κληρονομιάς προβλημάτων. Έτσι, αν πλαισιώσουμε   την πανανθρώπινη στρατιά των εθελοντών, τότε, θα έχουμε θαυμάσια αποτελέσματα. Τούτα  τα δύσκολα  χρόνια που περνά το Κράτος μας, οι εθελοντές πρέπει να είναι οι πρωτοπόροι στη χάραξη του δρόμου της συμπαράστασης στους πιο αδύναμους. Παράλληλα το Κράτος με τις δομές και υπηρεσίες του, πρέπει να αφήνει ελεύθερο το δρόμο στους εθελοντές  να πραγματοποιούν τα προγράμματά τους. Αν δεν κάνω λάθος, υπάρχει  νομοθεσία που υποχρεώνει τις Διοικήσεις  των Δημοσίων Υπηρεσιών να διευκολύνουν το έργο των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, με κάθε τρόπο και μέσον, ξεπερνώντας τα ενδεχόμενα εμπόδια της γραφειοκρατίας. Επιπλέον, οι έχοντες την οικονομική δυνατότητα οφείλουν να συνδράμουν το έργο των εθελοντικών Οργανώσεων. Όσες Μ.Κ.Ο.  παρουσιάζουν έργο στην κοινωνία, μοιραία έχουν και πάγια έξοδα λειτουργίας. Αυτά τα πάγια έξοδα καλόν είναι να  καλύπτονται  από χορηγίες ιδιωτών ή επιχειρήσεων, νόμιμα χορηγούμενες, ή από τα κοινωνικά κονδύλια του Κρατικού Προϋπολογισμού, όπως είναι τα Ειδικά Κρατικά Λαχεία. (Αλήθεια, πού πάνε αυτά τα χρήματα;;;) Η δική μας Μ.Κ.Ο. παρέχει υπηρεσίες  δέκα χρόνια τώρα χάριν στις προσφορές των μελών και φίλων μας μετά από σκληρό αγώνα των εκάστοτε Διοικ. Συμβουλίων. Το επίσημο Κράτος μας αναγνώρισε και μας ενέταξε στις Εθελοντικές Μ.Κ.Ο. και μας έδωσε όλα κι όλα 3.000 ΕΥΡΩ!!! Έχουμε στόχους, θέλουμε να αναπτύξουμε προγράμματα…..  Θέλουμε… θέλουμε…. Αντ΄αυτών, όμως, αναλωνόμαστε στην αναζήτηση  χρημάτων για την κάλυψη των παγίων εξόδων μας. Πολλοί εθελοντές είναι δίπλα  μας και βοηθούν με διαφόρους τρόπους όσους ζητούν συμπαράσταση. Τους ευχαριστούμε πολύ, γιατί κάνουν πάρα πολλά. Όμως το ενοίκιο του γραφείου, οι μισθοί των δύο τακτικών υπαλλήλων και οι ασφαλιστικές εισφορές, πώς θα  πληρωθούν;  Για την άσκηση  του έργου μας διαθέτουμε αμειβόμενο προσωπικό που επικουρείται από τους εθελοντές. Οι συνταξιούχοι και οι μη εργαζόμενοι μπορούν να βρουν το νόημα της ζωής τους εντασσόμενοι σε εθελοντικές Οργανώσεις. Θα κάνουν τη ζωή τους όμορφη, θα αφιερώσουν τον ελεύθερο  χρόνο τους στην εκτέλεση έργων που θα ανακουφίσουν άλλους συνανθρώπους που, για πολλούς λόγους, δεν έχουν τη δύναμη να κάνουν μόνοι τους. Δυστυχώς, αυτοί οι ανήμποροι συνάνθρωποι τον καιρό  της κρίσης γίνονται πολύ περισσότεροι. Έρχονται σε  εμάς και ζητούν συμπαράσταση. Έχουμε τη θέληση, έχουμε τη υποδομή και την οργάνωση, αλλά δεν έχουμε την  οικονομική δυνατότητα να πληρώσουμε μια ακόμη διπλωματούχο νοσηλεύτρια  να τους  περιθάλψει στο σπίτι τους. Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Θα πάνε σε Κρατικό Νοσοκομείο για νοσηλεία και το Κράτος, εμείς δηλαδή,  θα πληρώσουμε  πολλά περισσότερα γι’ αυτούς. Ας μην απελπιζόμαστε, όμως.  Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι αν η εργασία είναι χαρά και δημιουργία, τότε η εθελοντική εργασία είναι δώρο Θεού, είναι αγάπη. Και Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ  ΔΥΝΑΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ! Γιώργος Α. Ρούσσος Γραμματέας Δ.Σ. Συλλόγου  «ΝΟΣΗΛΕΙΑ» ...