Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Στις 5 Δεκεμβρίου κάθε χρόνο η διεθνής Κοινότητα εορτάζει τον Εθελοντισμό. Ειδικότερα το τρέχον έτος 2011 έχει  αφιερωθεί στο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟ.

Εθελοντής, είναι αυτός που προσφέρεται να κάνει κάτι χωρίς να είναι υποχρεωμένος γι” αυτό.

Εθελοντισμός ή εθελοντική εργασία είναι η προσφορά του εθελοντή. Είναι προϊόν ελεύθερης βούλησης προς τον συνάνθρωπο και ευρύτερα προς το κοινωνικό σύνολο.

  • Είναι η ικανοποίηση του ΕΓΩ, που γίνεται ΕΜΕΙΣ.
  • Είναι πράξη φιλαλληλίας και όχι μόνο φιλανθρωπίας.
  • Είναι έκφραση αγάπης προς τον άνθρωπο.
  • Είναι έκφραση αγάπης προς το φυσικό περιβάλλον και φροντίδα για το ίδιο μας το σπίτι, τη Γη.
  • Είναι μια πράξη ελεύθερη, που πηγάζει από τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου και το ενδιαφέρον του για το σύνολο νιώθοντας την ανάγκη να υλοποιήσει.

Ο σωστός και ελεύθερος άνθρωπος, ως μέλος της κοινωνίας, αισθάνεται την υποχρέωση να συμμετέχει και να βοηθάει στα κοινά και όχι μόνο, και επειδή βέβαια, όπως λέει και η λαϊκή παροιμία, «ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη» εντάσσεται σε ομίλους εθελοντών, που προσφέρουν ανεκτίμητο έργο, κοινωνικό, ανθρωπιστικό, φιλανθρωπικό και τέλος έργο ζωής.

Δίκαια, θα αναρωτηθείτε,  αφού ζούμε σε οργανωμένο κοινωνικό κράτος σε κράτος πρόνοιας, όπως αρκετοί θέλουν να το λένε, γιατί θα πρέπει εμείς εθελοντικά να σκεπτόμαστε και να προσφέρουμε τον εαυτό μας για κάτι που εκ των προτέρων και εκ των πραγμάτων η πλειοψηφία των ανθρώπων θεωρεί κρατική υπόθεση; Για τον απλούστατο λόγο. Το κράτος δεν επαρκεί πάντα και ο αμειβόμενος υπάλληλος, κακά τα ψέματα, δεν έχει σχεδόν ποτέ το ψυχικό μεγαλείο και τους υψηλούς ιδεολογικούς στόχους του εθελοντή.

Με αυτά τα δεδομένα, επόμενο είναι, ο εθελοντής να έρχεται  αρωγός στο κοινωνικό κρατικό έργο και να βοηθάει είτε ως μονάδα, είτε ως σύνολο, στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα: Της παιδείας, της υγείας, του περιβάλλοντος, και άλλα.

Καταρτίζει προγράμματα, υποβάλλει προτάσεις, πιέζει αρμόδιους κρατικούς φορείς και εργάζεται παράλληλα, και σε συνεργασία με το κράτος ή όταν χρειαστεί αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και αναγκάζει το κράτος να υιοθετήσει και να ακολουθήσει τα εθελοντικά προγράμματα.

Τέλος, στην ανάγκη οι ομάδες των εθελοντών επιτελούν έργο και με την ολοκληρωτική, πολλές φορές, απουσία του κράτους.

Οι εθελοντές γίνονται κριτές του κοινωνικού κρατικού έργου με δύναμη, απόψεις, θέσεις και αντιθέσεις.  Έτσι, πολλές φορές, ο εθελοντισμός γίνεται φορέας κοινωνικών αλλαγών και βελτιώσεων. Μερικές φορές η πίεση, που ασκούν στις κυβερνήσεις οι εθελοντικές οργανώσεις, είναι τεράστια. Παράδειγμα για την Ελλάδα, η GREENPEACE και πολλές άλλες κυρίως περιβαλλοντικοί σύλλογοι και εταιρίες.  Έτσι το κράτος πιεζόμενο, αναγκάζεται να αντιμετωπίσει το κάθε πρόβλημα πιο σωστά, πιο ολοκληρωμένα και συνεργαζόμενο με τις εθελοντικές οργανώσεις.

Ο εθελοντισμός ανεβάζει το κοινωνικό επίπεδο και καλλιεργεί την υποχρέωση του ατόμου προς το σύνολο, αλλά ταυτόχρονα τονίζει και την υποχρέωση του κράτους προς το άτομο.

Υπάρχουν εθελοντικοί όμιλοι με πίστη στο έργο τους. Αυτοί οι όμιλοι διακρίνονται με την ευγενική τους προσφορά προς τον πάσχοντα συνάνθρωπο και την εφαρμογή διαφόρων προγραμμάτων, που στοχεύουν στην επίτευξη διαφόρων υψηλών στόχων. Ενδεικτικά αναφέρω   τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα, τη «ΦΛΟΓΑ» που ασχολείται με τα παιδιά που πάσχουν από καρκίνο  και φυσικά το Σύλλογό μας «ΝΟΣΗΛΕΙΑ» που προσφέρει δωρεάν νοσηλεία στο σπίτι σε χαμηλών εισοδημάτων  ασθενείς.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε, ότι με την εθελοντική εργασία βοηθάμε όχι μόνο το συνάνθρωπο και το κοινωνικό σύνολο, αλλά τους ίδιους τους εαυτούς μας. Γιατί, μέσα από αυτή την προσφορά αποκτούμε κάτι πολύ σημαντικό, μια νέα παιδεία, μια παιδεία κοινωνική συνειδητού πολίτη με θέσεις, αντιθέσεις, δύναμη και επιβολή.

Ο εθελοντισμός διαφέρει από τη φιλανθρωπία, γιατί έχει πιο πλατιές ιδέες και ευρύτατο πεδίο δράσης. Ο εθελοντής δεν έχει στόχο να ανακουφίσει προσωρινά με χρήματα τον πάσχοντα, δεν είναι μόνο αυτό το έργο του, είναι και αυτό. Ενδιαφέρεται να λύσει ζωτικά κοινωνικά προβλήματα. Μέσα στις φλέβες των εθελοντών ρέει η αγάπη, ο αλτρουισμός, ο έρωτας για το έργο που κάνουν, γι” αυτό και η προσφορά τους δεν εξαγοράζεται με κανένα χρηματικό ποσό.

Ο εθελοντής είναι το ρυάκι και η ομάδα των εθελοντών είναι το ποτάμι, που με το καθαρό νερό του αναζωογονεί τη μάνα γη, η οποία, με τη σειρά της, προσφέρει απλόχερα τους καρπούς της στα παιδιά της.

Από τα παραπάνω βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι οι εθελοντές δεν πρέπει να αποθαρρύνονται από τυχόν εμπόδια, να μη δειλιάζουν.

Ας μην ξεχνάμε ότι, όσο η κοινωνία μας γίνεται πιο υλιστική και λιγότερο ανθρώπινη, όσο η παρουσία του Κράτους γίνεται λιγότερο αισθητή στην καθημερινή μας ζωή, τόσο το έργο των εθελοντών είναι απαραίτητο και αποκτά μεγαλύτερη αξία και περισσότερο ενδιαφέρον.

Ο εθελοντισμός δουλεύει για ένα καλύτερο αύριο. Συμπαραστέκεται, όπου και όσο μπορεί, για να δοθούν οι καλύτερες δυνατές λύσεις σε ποικιλία κοινωνικών, περιβαλλοντικών και πολιτιστικής κληρονομιάς προβλημάτων. Έτσι, αν πλαισιώσουμε   την πανανθρώπινη στρατιά των εθελοντών, τότε, θα έχουμε θαυμάσια αποτελέσματα.

Τούτα  τα δύσκολα  χρόνια που περνά το Κράτος μας, οι εθελοντές πρέπει να είναι οι πρωτοπόροι στη χάραξη του δρόμου της συμπαράστασης στους πιο αδύναμους. Παράλληλα το Κράτος με τις δομές και υπηρεσίες του, πρέπει να αφήνει ελεύθερο το δρόμο στους εθελοντές  να πραγματοποιούν τα προγράμματά τους. Αν δεν κάνω λάθος, υπάρχει  νομοθεσία που υποχρεώνει τις Διοικήσεις  των Δημοσίων Υπηρεσιών να διευκολύνουν το έργο των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, με κάθε τρόπο και μέσον, ξεπερνώντας τα ενδεχόμενα εμπόδια της γραφειοκρατίας.

Επιπλέον, οι έχοντες την οικονομική δυνατότητα οφείλουν να συνδράμουν το έργο των εθελοντικών Οργανώσεων. Όσες Μ.Κ.Ο.  παρουσιάζουν έργο στην κοινωνία, μοιραία έχουν και πάγια έξοδα λειτουργίας. Αυτά τα πάγια έξοδα καλόν είναι να  καλύπτονται  από χορηγίες ιδιωτών ή επιχειρήσεων, νόμιμα χορηγούμενες, ή από τα κοινωνικά κονδύλια του Κρατικού Προϋπολογισμού, όπως είναι τα Ειδικά Κρατικά Λαχεία. (Αλήθεια, πού πάνε αυτά τα χρήματα;;;)

Η δική μας Μ.Κ.Ο. παρέχει υπηρεσίες  δέκα χρόνια τώρα χάριν στις προσφορές των μελών και φίλων μας μετά από σκληρό αγώνα των εκάστοτε Διοικ. Συμβουλίων. Το επίσημο Κράτος μας αναγνώρισε και μας ενέταξε στις Εθελοντικές Μ.Κ.Ο. και μας έδωσε όλα κι όλα 3.000 ΕΥΡΩ!!!

Έχουμε στόχους, θέλουμε να αναπτύξουμε προγράμματα…..  Θέλουμε… θέλουμε…. Αντ΄αυτών, όμως, αναλωνόμαστε στην αναζήτηση  χρημάτων για την κάλυψη των παγίων εξόδων μας. Πολλοί εθελοντές είναι δίπλα  μας και βοηθούν με διαφόρους τρόπους όσους ζητούν συμπαράσταση. Τους ευχαριστούμε πολύ, γιατί κάνουν πάρα πολλά. Όμως το ενοίκιο του γραφείου, οι μισθοί των δύο τακτικών υπαλλήλων και οι ασφαλιστικές εισφορές, πώς θα  πληρωθούν;  Για την άσκηση  του έργου μας διαθέτουμε αμειβόμενο προσωπικό που επικουρείται από τους εθελοντές.

Οι συνταξιούχοι και οι μη εργαζόμενοι μπορούν να βρουν το νόημα της ζωής τους εντασσόμενοι σε εθελοντικές Οργανώσεις. Θα κάνουν τη ζωή τους όμορφη, θα αφιερώσουν τον ελεύθερο  χρόνο τους στην εκτέλεση έργων που θα ανακουφίσουν άλλους συνανθρώπους που, για πολλούς λόγους, δεν έχουν τη δύναμη να κάνουν μόνοι τους.

Δυστυχώς, αυτοί οι ανήμποροι συνάνθρωποι τον καιρό  της κρίσης γίνονται πολύ περισσότεροι. Έρχονται σε  εμάς και ζητούν συμπαράσταση. Έχουμε τη θέληση, έχουμε τη υποδομή και την οργάνωση, αλλά δεν έχουμε την  οικονομική δυνατότητα να πληρώσουμε μια ακόμη διπλωματούχο νοσηλεύτρια  να τους  περιθάλψει στο σπίτι τους. Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Θα πάνε σε Κρατικό Νοσοκομείο για νοσηλεία και το Κράτος, εμείς δηλαδή,  θα πληρώσουμε  πολλά περισσότερα γι’ αυτούς.

Ας μην απελπιζόμαστε, όμως.  Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι αν η εργασία είναι χαρά και δημιουργία, τότε η εθελοντική εργασία είναι δώρο Θεού, είναι αγάπη. Και Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ  ΔΥΝΑΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ!

Γιώργος Α. Ρούσσος

Γραμματέας Δ.Σ. Συλλόγου  «ΝΟΣΗΛΕΙΑ»